Waarom klagen zo lekker is Je gaat op tijd van huis, want heb hebt een belangrijke afspraak. Je bent nog niet koud op weg of je staat al in de file. “Shit!” verbijt je je frustratie, “Zo kom ik alsnog te laat!”.”Hé, let es even op man! Je laat een gat vallen, rij toch allemaal eens ff door!”, mopperend en je irriterend aan alles en iedereen ploeg je jezelf door de file. En iedere keer dat je ff lekker kunt uitbarsten lijkt het heel eventjes beter te gaan. Hoe komt het toch dat zo lekker is om te klagen?

Het lijkt heel tegenstrijdig. Hoe meer je moppert en klaagt des te meer blijf je hangen in negatieve gedachten. Soms zelfs zo erg dat je je dan uiteindelijk ook nog eens irriteert aan jezelf en je eigen gemopper en geklaag. Maar als mopperen en klagen ervoor zorgt dat je je slechter gaat voelen, hoe komt het dan dat we zo heerlijk kunnen klagen?

Klagen volgens onderzoek

Volgens een onderzoek dat Quest magazine deed is mopperen en klagen vooral een manier om jouw vreselijke situatie bevestigd te krijgen. “Nou inderdaad, het wordt steeds erger hè, met die files.”. Dat is waar we op zitten te wachten. Klagen een kortstondig effect van opluchting geven. Vooral als iemand in je omgeving je reden tot klagen bevestigd. Ja, jij hebt het heul zwaar!

Maar als dat zo is, en zoals je ondertussen begrijpt betwist ik dat, waarom klagen we dan ook als we alleen zijn. Er is dan toch niemand bij ons die ons ondraaglijke leed kan bevestigen?Nee, we klagen niet omdat we bevestiging zoeken. Dat voelt misschien wel even goed maar als er niemand bij is, is dat nutteloos. Dus dat kan volgens mij niet de echte reden zijn. Maar wat dan wel?

Waarom is klagen zo lekker?

Je vrouw, kinderen, collega’s, baas, werknemers, of je vrienden luisteren niet naar je. Je hond blijft de bank maar zien als uitvergroot kauwbot en je kat denkt dat de hele huiskamer haar kattenbak is. En tot overmaat van ramp loopt je bedrijf ook al niet lekker. En je klanten luisteren dus ook al niet.

Dus klagen we steen en been. Maar niet omdat we behoefte hebben aan bevestiging. Dat is natuurlijk wel even fijn. Het is heerlijk om even te zwelgen in je eigen leed(vermaak). Maar nee, daar gaat het niet om. We klagen vooral omdat we zolang we klagen, geen eigen verantwoordelijkheid hoeven te nemen over ons aandeel in een situatie.

Eigen schuld, dikke bult

Zolang we klagen is alles wat ons overkomt de schuld van anderen. Jouw instructies zijn duidelijk, je team luistert niet. Jouw website is briljant, jouw klanten begrijpen gewoon niet wat je wel niet kunt, weet of doet. Dus simpelweg gezegd, zolang we klagen, en zeker als we daarin bevestigd worden, is het niet onze eigen schuld, dikke bult, maar iedereens schuld, behalve die van onszelf.

Maar zodra je hier vanaf stapt, en je de insteek neemt dat het wel jouw schuld is verandert er iets. Zodra je accepteert dat jouw uitleg toch niet zo duidelijk is als je dacht, je website niet zo briljant als beoogd en dat je niet duidelijk bent naar je klanten, wordt je mindset anders. Het gaat daarbij niet zozeer om schuld maar om het besef, de bewustwording, dat het anders kan én moet.

Niks minder dan mindset

Neem het simpele voorbeeld van de bus missen, of te laat zijn voor een congres. Natuurlijk kun je niet alles voor zijn maar met een beetje vooruit werken en denken kun je wel veel gedoe voorkomen. Zo kun je een bus eerder nemen. Of de nacht vooraf een hotelovernachting boeken. Dat kost je een half uur eerder opstaan of wat geld.

Eerder opstaan, geld uitgeven en verantwoordelijkheid nemen, het zijn manieren om de situatie te keren. Dit soort beslissingen zijn de sleutel. Uiteindelijk ligt het er maar aan hoe belangrijk je iets vindt. Het draait allemaal om 1 ding: mindset. Hoe zit je erin? Wat gebeurt er, en hoe reageer jij daarop?

Blijf je liever klagen over dat je te weinig verdient, dat je niet wordt gehoord of je grenzen steeds maar met de voeten worden getreden? Of vind je het belangrijk genoeg om er wat aan te doen? En er wat aan doen, dat kan alleen jijzelf want de bus dwingen later te komen en te doen wat jij wilt, dat is een verloren zaak.

Makkelijker gezegd dan gedaan

Tegelijkertijd is dat natuurlijk ook makkelijker gezegd dan gedaan. Het voortdurend streven naar waar jijzelf iets hebt laten liggen, tja, het is zoals Ghandi ooit zei ‘a constant struggle’. Maar wel een die noodzakelijk is wil je verder komen.

Heel veel CEO’s, coaches, adviseurs enzovoorts investeren in training, inhoudelijke kennis en bijblijven. Dat is noodzakelijk voor je marktpositie. Investering in het nemen van extreme verantwoordelijkheid, dat is vaak nog wel een dingetje. Heel vaak is de inhoudelijke kant van het verhaal dik op orde, maar met het nemen van extreme verantwoordelijkheid is het vaak wat minder florissant gesteld.

Verandering in gedrag is direct

Ik merk dat ook bij mijn coachees, zij zoeken kennis, tools en handigheidjes. Maar de ommekeer komt vrijwel direct zodra ze het concept van extreme verantwoordelijkheid en eigenaarschap omarmen. Dan worden ze opeens duidelijk, voor zichzelf en anderen, en wordt het klontjesklaar wat ze te doen staat. De verandering is in één woord miraculeus!

Niet een enkele keer sta ik versteld hoe een coachee, die de week daarvoor nog stoeide met acties en geplaagd werd door twijfel, ineens gaat staan voor zijn of haar zaak. Het is werkelijk bevrijdend om te zien hoe die coachees die het leiderschap concept omarmen, van aanmodderende knutselaars naar leiders gaan. En voor henzelf is die bevrijding ook voelbaar en merkbaar in de reacties uit hun omgeving.

Houd het bij jezelf

Respect groeit, uitvoering wordt sterk verbeterd en de voorbeeldfunctie laat kleine wondertjes gebeuren. De coachees die als zelfstandig ondernemer werken gaan meer klanten aantrekken en meer verdienen. CEO’s en managers die extreme verantwoordelijkheid omarmen merken dat hun organisatie opeens een andere sfeer en teneur krijgt. Waar eerst niks kon, of het maanden of jaren duurde voor iets veranderde, kan opeens alles en zijn veranderingen direct zichtbaar.

Wat is er veranderd? Er werken nog steeds dezelfde mensen. De managers zijn nog steeds dezelfde. Maar opeens kan er veel meer en veel sneller dan eerst. De websitebouwer is dezelfde maar toch trekt je website opeens veel meer bezoekers en groeit je lijst.

Dus, wat is er veranderd? De CEO, zzp’er of manager is veranderd. Waar eerder de schuld bij de ander lag, wijten ze de problemen aan zichzelf. Zij waren onduidelijk, ook voor zichzelf.

Het ego voorbij

Dat is wat extreem eigenaarschap en het nemen van verantwoordelijkheid voor je doet. Er is simpelweg geen ruimte of tijd meer om anderen de schuld te geven. Het project, de opdracht of bedrijfsmissie gaat voor alles. Ook het ego is niet langer belangrijk. Jij bent niet diegene die het doet, jouw team doet het.

Dus je neemt wel alle verantwoordelijkheid op je. Je maakt jezelf probleemeigenaar en als het misgaat is het jouw schuld. Gaat het goed, dan is dat omdat jouw team, virtual assistant of web-bouwer het goed heeft gedaan.

Klinkt dat als de omgekeerde wereld? Inderdaad!De vraag is, heb je lef genoeg om het te proberen?

Michael

Zoek jij ook een manier om beter te presteren en meer te bereiken? Maak dan nu gelijk een gratis vrijblijvende afspraak met me. Via deze link kun je een afspraak plannen op een moment dat jou het beste uitkomt.